Som innleiar Frode Thorsen frå Griegakademiet var inne på, så er Osafestivalen heilt i særklasse når det gjeld å spleisa stilartar. Møtet mellom folkemusikar Unni Løvlid og samtidsmusikkensemblet BIT20 skulle såleis følgja tradisjonen bra. Når det er sagt: tradisjonelt er kanskje ikkje ordet ein vil bruka for å skildra framføringa i Nain søndag ettermiddag. For dei som har fått med seg festivalmusikar Bjarte Eike og Barokksolistene så var ikkje overgangen større enn at tankane kunne gå til middelalderen ved nokre sekvensar, like mykje på grunn av dei nesten gjøgleriske, småsurrealistiske tilsnitta som opningssongen som fleipar med Donovan og ”Black is the colour of my true love’s hair”. Og ein skulle vera rimeleg språkmektig for å taklar librettoen elles! Kjenslespekteret spenner seg frå ytst til inst, eller var det øvst til nedst? SpiritOsa i eit nøtteskal!

Danske Poul Høxbro er ein av dei fremste på middelalderens instrumentkombinasjon av fløyte og tromme. Dei frammøtte fekk ikkje berre eit innblikk i musikkhistorien fortalt av Høxbro - utanfor dei solfylte glasa på kulturhuset svinsa det fire skapningar som gjerne ville vera med på familiekonserten! Bergen Byspill tek i bruk verkemidla frå same tidsepoken med gjøglarteater og mysteriespel. Kombinasjonen såg ut til å falla i smak hjå publikum som kunne forlata biblioteket med ein dose middelalderkunnskap under huene!

Det var smekkfullt hjå Voss Kunstlag laurdag føremiddag då systrene Myhr og systrene Liahagen inntok podiet. Kvedarkvintetten har sunge saman sidan dei var småjenter i Hallingdal, og det kjem fram både i den støe framføringa og den lette måten dei presenterer materialet på. Her sat det laust med latter både hjå artistane og publikum! Repertoaret skifta mellom sakrale folketonar og meir lettliva materiale - samt mykje hjerte og smerte slik det ofte er i folkemusikken. Det er så klokkeklart, det som vert framført, at etter kvar einaste nummer kunne ein høyra gledessukk og samtykking frå fleire av tilhøyrarane. Etter ei trist ”Vise i moll” avslutta dei med ekstranummeret ”Fetadans”, noko som blei motteke med endå meir applaus og latter.

Spente ungar på golvet i Osasalen var heilt med frå første sekundet i denne fantastiske, musikalske historia. Bjarte Eike og Peter Spissky forklarte først at den gamle boka om Gullivers reiser ikkje er særleg bra: Forfattaren har gløymt at Bjarte og Peter var med på reisa! Dermed har dei to laga si eiga, musikalske bok om Gulliver. Med eit stort, flott verdskart som bakgrunn, leika dei seg gjennom Gulliver si lange reise. Vi fekk møte lilleputtane, vi fekk høyre Bjarte og Peter krangla og vi fekk ein dans med den 21 meter høge kjempen. Bjarte fekk opplæring i slovakisk felespel, og vi var med på å flykte frå politiet. Fleire gonger gjekk dei to felespelarane ut i salen, og publikum fekk nærkontakt med både feler og forteljarar. Som ein anonym publikumar (7 år) sa etter etter reisa: «Eg visste ikkje at det skulle bli så artig!»

I 1969 starta det for første gong to studentar på Musikkhøgskulen som dreiv med folkemusikk. Gunnar Stubseid var den eine, og Rolv Brimi var den andre. Det vart starten på eit langt venskap. I Sævelid laurdag føremiddag fekk Gunnar  introdusere Rolv, som saman med sonen Aslak framførte folkemusikk frå Gudbrandsdalen etter Brimi-tradisjonen. Det var eit kompetent publikum som hadde møtt fram til ei «musikkstund i høgtidelege omgjevnader», som Rolv sa. Golvet i det intime konsertlokalet gynga både under takttrøing og stemming, og vi fekk høyre dei gode historiene attom slåttane, leikane og marsjane. Faren og bestefaren, Hans Brimi, var opphavet til mykje av musikken, og Aslak fortalte mellom anna om bestefaren at han alltid var ute i god tid. Skulle han til dømes reisa til Voss, stod han gjerne i vegkanten og venta på bussen ein time. Publikum i Sævelid trong ikkje venta, men fekk ein time med ei nær og flott konsertoppleving.

Ein godt oppvarma Vossasal tok i mot Sarah-Jane Summers og hennar medmusikantar Morten Kvam på bass og Juhani Silvola på gitar. Det var trøkk frå fyrste bogestrok til siste anekdote! Skotske Summers trakterer både fiddle og hardingfele på stødig vis og med eit glimt i auga som publikum visste å setja pris på. Det var også herleg lite sjølvhøgtideleg -
hardingfelestemming vart samanlikna med lyden av ein eksorsisme og kom ikkje å be om irsk folkemusikk, er du gild! Også Kvam og Juhani kom med små humoristiske sideblikk, mellom anna ein liten dæsj Monty Python før Juhani sin song ”Lumberjack”. Soga om karane frå Strathspey som sov i hundre år etter å ha spela på fest i Inverness gjekk også ned på høgkant. Og når det altså på toppen av alt dette vart levert musikk i det absolutte toppsjiktet, så var det nok ingen som gjekk misnøgde derifrå eller til dans!

Sigrid Moldestad og dei «strame karane» hennar møtte ein så godt som fullsett Vossasal på Park hotell fredagskvelden. Moldestad er alltid eit musikalsk midtpunkt på scena, og dei mange sterke tekstane ho framførte, gav publikum ei nær og varm oppleving. På grunn av tørr luft i salen, oppmoda ho fleire gonger folk om å opna munnen og pusta - noko folk sjølvsagt gjorde, ikkje minst i form av latter. Moldestad er ein god forteljar! Vi fekk møte «Spelar-Birte» frå Volda og ungane hennar, ho fortalte om heimlengt og barndom, og om eit bryllaup i Florø som ikkje gjekk heilt etter planen. Vi fekk også eit musikalsk sidesprang inn i countryverda i Breim, og ho gav oss ei vakker vise til far. Allsong og «Glans av evig eld» avslutta ein flott og rørande klubbkveldkonsert.

Det var ei god, summande og ventande kjensle i Osasalen før opningskonserten fredag kveld. Steinar Ofsdal stilna praten, før festivalen vart offisielt opna og vi vart førte inn i ein musikalsk pub frå 1600-talet. Åtte mannsterke karar, leidde av Bjarte Eike, gav pubpublikumet både dansande tonar, skodespel og gode andlet. Stemninga var engelsk, irsk og skotsk: ril og steppdans førte med seg stor applaus. Musikarane trakterer kvar sine barokkinstrument, og dei bytte etter kvart på å koma fram som dyktige solistar. Vi fekk vera med på eit båtreise frå Skottland til Bergen, Fanø og Amerika, og vi fekk ei levande innføring i den engelske nasjonaldansen «hornpipes». Avslutninga kom med hummande mannsskorsong og «It’s time for us to leave her». Pub-besøket og reisa var nesten over, men den fullsette Osasalen fekk heldigvis fleire ekstranummer med seg ut i resten av snøkvelden.